...άλλη μιά μέρα...
...χωρίς εσένα...κι έχουν περάσε πάρα πολλές...και το μόνο σίγουρο...θα ακολουθήσουν κι άλλες. Τα "χαρτάκια των σκέψεων" εξακολουθούν και υπάρχουν διάσπαρτα στο σπίτι της Σεμέλης. Αν και μπορώ να την παρακολουθώ απο κοντά...φτάνω σε σκέψεις άτοπες. Μοιάζει καλά...δείχνει καλά...παρόλα αυτά...όταν αγαπάς ξεχωρίζεις...και η Σεμέλη είναι η άλλη μου ζωή...αυτό το ολόκληρο...που για κάποιο περίεργο λόγο κόπηκε στη μέση...μια κοινή πορεία ετών...παράλληλοι δρόμοι...παράλληλων ανθρώπων. Περπατά στο χώρο...χαμογελάει σε όλους...κάνει πράγματα που δείχνουν οτι έχει αφήσει τα γεγονότα πίσω της...δεν είναι έτσι όμως. Είναι φορές που τα μάτια της χάνονται στο κενό...που τα δάκρυα είναι έτοιμα να πνίξουν τις σκέψεις της...κάνει απίθανες σκέψεις...άλλωτε τις μοιράζεται μαζί μου...και τότε στ΄αλήθεια πονάω...δεν είναι η δική μου Σεμέλη αυτή...δεν είναι το δικό μου μισό. Ο χρόνος περνάει και αντί να την γιατρεύει...συνεχώς την επιστρέφει σε κείνον...ξέρω οτι τον ψάχνει παντού...υπάρχει πάντα εκεί και μόνο για κείνη. Έχει κρατήσει τα πάντα απο κείνον...αναμασά τα ίδια γεγονότα...τι ίδιες λέξεις...κρύβει καλά τα γιατί της...δεν έχει επιστροφή αυτό...γιατί γλυκιά μου; Γιατί απλά τον αγαπάω...είναι η μόνη απάντηση που βγαίνει απο τα χείλη της...γιατί απλά τον αγαπάω...Τι μπορείς να αμφισβητήσεις σ΄αυτό...ολόλευκα σύννεφα...σε σκοτείνές πορείες...Ο μονόλογός της αγγίζει τα άκρα των συναισθημάτων της...τα "χαρτάκια των σκέψεων" γεμίζουν ονειρεμένα παραμύθια...έφυγε γλυκιά μου...δεν θα γυρίσει ξανά...δεν μπορεί να γυρίσει ξανά...
"το ξέρω...ξέρω πως δεν θα ΄ρθει...παράλληλα ξέρω οτι πάντα θα υπάρχω για κείνον...και αυτό με σκοτώνει...το ήξερα απο την πρώτη στιγμή οτι θα σημάδευε τη ζωή μου...με τον έναν ή τον άλλο τρόπο...και τα κατάφερε...δεν έχουν λογική τα συναισθήματα...κανείς δεν αγαπά με το μυαλό με πρέπει και γιατί...δεν φοβήθηκα να αφεθώ...δεν φοβάμαι τώρα που είμαι μόνη μου...εκείνος "τρόμαξε" όταν άρχισε να νιώθει...εγώ δεν τρόμαξα να ξεγυμνώσω την ψυχή μου...υπάρχουν φορές που τον "μυρίζω" δίπλα μου...είναι αυτές οι φορές που διαβάζει το ξεγύμνωμά μου...τα τόσα γιατί μου δεν έχουν απάντηση για κείνον...και δεν θα αποκτήσουν ποτέ...γιατί δεν θέλει να "δει"...εξακολουθεί την ίδια μοναχική πορεία...εκείνη την πορεία που εγώ του τάραξα...δεν ξέρω γιατί...όμως πίστεψα πως είχα καταφέρει να μπώ στη ζωή του...ακριβώς τη στιγμή που το ένιωσε κι εκείνος...και εξαφανίστηκε...ότι σκέφτομαι πιά ξέρω οτι δεν έχει λογική...ξέρω τι συμβαίνει...άσε με όμως να ελπίζω"
Και "χάνεται" σ΄ ένα δικό της κόσμο...γεμάτο παραμύθια...
πολύ ωραίο...
καλη σου μέρα καλη μου!!!
Από Xara__88 | Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009 11:27 πμ
RSS Feed για αυτό το θέμα
Το σχόλιο σας
αφήσε την σκέψη σου...