black_path

...που πας...όπως κι αν ζεις...να μ΄ αγαπάς...

Παραμένω ακίνητη... σιωπηλή...στα χέρια μου υπάρχουν τα "χαρτάκια των σκέψεων"...της Σεμέλης...τι δικής μου Σεμέλης. Μοιάζει να μπορώ να διαβάσω τη ζωή της...είμαι σίγουρη ότι κάτι έχει αλλάξει...είναι δακρυσμένη και πάλι...πονάει...το νιώθω...

"...που ξεχάστηκες...που πας...όπως κι αν ζεις...να μ΄ αγαπάς..."

"...μονόδρομος η ζωή μου...σημάδια από την δική σου επιστροφή...τελικά είσαι εσύ αυτός που επιστρέφεις ;"

"...το παράλογο είναι...ότι δεν ζήτησα ποτέ...το παραμικρό από σένα...μου ήταν πάντα αρκετό αυτό που μπορούσες να μου δώσεις...αν αυτό ήταν το λίγο ή το πολύ...κανείς δεν το μέτρησε..."

"...μην περιμένεις να αντιδράσω με θυμό...δεν έχω τη δύναμη να το κάνω...και...μην με ρωτήσεις γιατί...την ξέρεις την απάντηση..."

"...είναι απίστευτο αυτό που ζω μαζί σου...είναι μαγικό..."

"...μπορώ να σε κοιτάζω...και να διαβάζω τα μάτια σου...μπορώ να υπάρχω απλά...αρκεί να υπάρχεις..."

Γύρισα...ήταν αρκετό ένα τηλέφωνο...δεν ξέρω που θα με βγάλει αυτό...θέλω όμως να το ζήσω...παράλληλα ξέρω ότι πονάει...κάθε επιστροφή... μου φέρνει τον ήλιο...κάθε αντίο...το σκοτάδι...ως πότε...

Δεν ρώτησα γιατί...δεν ήθελα να μάθω το λόγο που θέλησε την επιστροφή μου...τελικά θα υπάρχω πάντα εκεί...και το ξέρει...

Ίσως σκεφτείς ότι μοιάζει με εκμετάλλευση...συναισθημάτων...ίσως και να είναι...δεν με αφορά...μπορώ να τον αγαπώ έτσι απλά...μπορώ να τον δέχομαι έτσι ακριβώς όπως είναι...

Από efkon @ Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009 1:13 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

...χωρίς εσένα...κι έχουν περάσε πάρα πολλές...και το μόνο σίγουρο...θα ακολουθήσουν κι άλλες. Τα "χαρτάκια των σκέψεων" εξακολουθούν και υπάρχουν διάσπαρτα στο σπίτι της Σεμέλης. Αν και μπορώ να την παρακολουθώ απο κοντά...φτάνω σε σκέψεις άτοπες. Μοιάζει καλά...δείχνει καλά...παρόλα αυτά...όταν αγαπάς ξεχωρίζεις...και η Σεμέλη είναι η άλλη μου ζωή...αυτό το ολόκληρο...που για κάποιο περίεργο λόγο κόπηκε στη μέση...μια κοινή πορεία ετών...παράλληλοι δρόμοι...παράλληλων ανθρώπων. Περπατά στο χώρο...χαμογελάει σε όλους...κάνει πράγματα που δείχνουν οτι έχει αφήσει τα γεγονότα πίσω της...δεν είναι έτσι όμως. Είναι φορές που τα μάτια της χάνονται στο κενό...που τα δάκρυα είναι έτοιμα να πνίξουν τις σκέψεις της...κάνει απίθανες σκέψεις...άλλωτε τις  μοιράζεται μαζί μου...και τότε στ΄αλήθεια πονάω...δεν είναι η δική μου Σεμέλη αυτή...δεν είναι το δικό μου μισό. Ο χρόνος περνάει και αντί να την γιατρεύει...συνεχώς την επιστρέφει σε κείνον...ξέρω οτι τον ψάχνει παντού...υπάρχει πάντα εκεί και μόνο για κείνη. Έχει κρατήσει τα πάντα απο κείνον...αναμασά τα ίδια γεγονότα...τι ίδιες λέξεις...κρύβει καλά τα γιατί της...δεν έχει επιστροφή αυτό...γιατί γλυκιά μου; Γιατί απλά τον αγαπάω...είναι η μόνη απάντηση που βγαίνει απο τα χείλη της...γιατί απλά τον αγαπάω...Τι μπορείς να αμφισβητήσεις σ΄αυτό...ολόλευκα σύννεφα...σε σκοτείνές πορείες...Ο μονόλογός της αγγίζει τα άκρα των συναισθημάτων της...τα "χαρτάκια των σκέψεων" γεμίζουν ονειρεμένα παραμύθια...έφυγε γλυκιά μου...δεν θα γυρίσει ξανά...δεν μπορεί να γυρίσει ξανά...

"το ξέρω...ξέρω πως δεν θα ΄ρθει...παράλληλα ξέρω οτι πάντα θα υπάρχω για κείνον...και αυτό με σκοτώνει...το ήξερα απο την πρώτη στιγμή οτι θα σημάδευε τη ζωή μου...με τον έναν ή τον άλλο τρόπο...και τα κατάφερε...δεν έχουν λογική τα συναισθήματα...κανείς δεν αγαπά με το μυαλό με πρέπει και γιατί...δεν φοβήθηκα να αφεθώ...δεν φοβάμαι τώρα που είμαι μόνη μου...εκείνος "τρόμαξε" όταν άρχισε να νιώθει...εγώ δεν τρόμαξα να ξεγυμνώσω την ψυχή μου...υπάρχουν φορές που τον "μυρίζω" δίπλα μου...είναι αυτές οι φορές που διαβάζει το ξεγύμνωμά μου...τα τόσα γιατί μου δεν έχουν απάντηση για κείνον...και δεν θα αποκτήσουν ποτέ...γιατί δεν θέλει να "δει"...εξακολουθεί την ίδια μοναχική πορεία...εκείνη την πορεία που εγώ του τάραξα...δεν ξέρω γιατί...όμως πίστεψα πως είχα καταφέρει να μπώ στη ζωή του...ακριβώς τη στιγμή που το ένιωσε κι εκείνος...και εξαφανίστηκε...ότι σκέφτομαι πιά ξέρω οτι δεν έχει λογική...ξέρω τι συμβαίνει...άσε με όμως να ελπίζω"

Και "χάνεται" σ΄ ένα δικό της κόσμο...γεμάτο παραμύθια... 

Από efkon @ Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009 10:48 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

...να "δω" τις σκέψεις σου...να περπατήσω τα μονοπάτια της λογικής σου...να διαχειριστώ εσένα...και κάπου εκεί χάθηκα...ακριβώς τη στιγμή που νόμιζα οτι έχανα τη δική μου λογική...και τότε φάνηκε...το μεγαλείο της δικής σου παρόλογης διαδρομής.

Και τότε...άρχισες να γκρεμίζεις...να πέφτεις μπροστά μου...να μοιάζεις τόσο μικρός...τόσο απίθανα ψεύτικος...αλήθεια υπάρχεις;

Δεν ξέρω...και δεν θα μάθω ποτέ...πως ακριβώς το κάνεις αυτό...ταυτόχρονη και εκ διαμέτρου αντίθετη εναλλαγή συναισθημάτων...υποσχέσεις και ψεύτικα λόγια...υπέρμετρο εγώ...θυσίες στο βωμό της όποιας αγάπης...κι ύστερα φωνάζεις πως θα γίνεις ευτυχισμένος...

Αυτή την άσπιλη και ολόλευκη ιστορία αγάπης...εγω δεν κατάφερα ποτέ να την καταλάβω...

Πύρινη γλώσσα...καυστικά σχόλια...

Γύρισα πίσω...ρώτησα...κοίταξα...αμφιβολίες...που είναι η ελπίδα...κοίταξα ξανά...απογοήτευση...έμαθα...αηδίασα...

Κάθε φορά...ξανά και ξανά...πισώπλατες κινήσεις...η εκδίκηση του τρελλού...παραλογίζεσαι αν νομίζεις οτι θα γίνεις ευτυχισμένος...

Στην διαδρομή μας...όποια κι αν είναι αυτή...κανείς δεν έστρωσε κόκκινα χαλιά...κανείς δεν φρόντισε να φωτίσει το δρόμο μας...για την οποια προσπάθεια χρειάστηκαν πράξεις...άλλωτε μικρές...άλλωτε μεγάλες...

Στο μέτρο του δυνατού...κανείς δεν χειροκρότησε την αυτοθυσία...

Από efkon @ Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008 9:06 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: σκέψεις

...είναι μέρες τώρα που την παρατηρώ...μοιάζει χαμένη...ακίνητη και σιωπηλή. Θαρρείς πως παρακολουθεί την ζωή της απο μακρυά...σαν θεατής. Νομίζω πως κάνει πράγματα απο ανάγκη...απο ανάγκη πηγαίνει στη δουλειά...απο ανάγκη μιλά στους γύρω της...απο ανάγκη κάποιες φορές χαμογελά. Δεν είναι η Σεμέλη αυτή...δεν είναι η δική μου Σεμέλη...

Τριγυρίζω στο σπίτι της...τα "χαρτάκια των σκέψεων" πληθαίνουν...όπου κι αν γυρίσω διαβάζω την ζωή της...η ζωή της δικής μου Σεμέλης αποτυπωμένη σε μικρά χαρτάκια.

Προσπαθώ να την βγάλω απο το λήθαργο στον οποίο ηθελημένα έχει πέσει...νομίζω πως η κάθε μου προσπάθεια βυθίζεται σε κενό...

Γιατί γλυκιά μου...γιατί...

Ο χρόνος περνάει...και λειτουργεί ανάποδα για  κείνη...η κάθε μέρα έχει να προσθέσει την σιωπή της στην προηγούμενη...κανένα βήμα μπροστά...

Στην αντιπέρα όχθη...παρακολουθώ εκείνον...εκείνον που μόνο με λίγες λέξεις...τοποθέτησε δυό ζωές σε παράλληλη δυστυχία...

Μοιάζει καλά...αραιά και που χαμογελάει...η Σεμέλη υπάρχει πάντα μέσα του...τον παρακολουθώ να διαβάζει τα μηνύματά της...τον βλέπω να χάνεται στις σκέψεις του...βαθιά μέσα του πονάει...

Και τότε ρωτάω γιατί...

Από efkon @ Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2008 10:00 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Το σημερινό ραντεβού ήταν πολύ σημαντικό. Η Σεμέλη, όμως τα είχε καταφέρει. Γύρισε χαμογελαστή στο σπίτι της. Ένιωθε σημαντικό να μοιραστεί την χαρά της, με τον αγαπημένο της. Τον δικό της αγαπημένο. Εκείνη είχε πάψει να νιώθει αγαπημένη του...μήνες τώρα.

Όλους αυτούς τους μήνες, είχε μάθει να περιμένει και να ελπίζει. Να περιμένει έναν επόμενο δικό του γυρισμό. Και γιατί όχι; εκείνος είχε με την σειρά του μάθει να γυρίζει, κάθε φορά που η μοναξιά του έμοιαζε να τον πνίγει, που χρειαζόνταν την αγκαλιά της, τα χάδια της.

Περίμενε καθώς συγκέντρωνε τις αναμνήσεις της στα "χαρτάκια των σκέψεων". Έτσι τα ονομάζε. Και τα "χαρτάκια των σκέψεων" υπήρχαν παντού σκόρπια στο σπίτι της. Ώρες ώρες...το σπίτι της μου θύμιζε εκείνο της γιαγιάς...γεμάτο αναμνήσεις.

"Σήμερα..........σημαντικό...........αν ήθελες............να βρεθούμε............το βράδυ"

Καμμιά απάντηση.....Αλλά η Σεμέλη ήξερε να περιμένει....

18 ώρες αργότερα....

"Δεν γίνεται να βρεθούμε ξανά.............να προσέχεις...........να περνάς...................."

Παρατήρησα τα πρώτα δάκρυα της. Το γιατί που της ξέφυγε...

"Γιατί.........τι σου συμβαίνει..........σε τι έφταιξα;"

Καμμιά απάντηση...

Συνέχισε να κλαίει...να φωνάζει γιατί...

"Μια αλήθεια που σου τη χρωστάω...σ΄αγαπάω και αυτό δεν αλλάζει...είμαι ερωτευμένη μαζί σου...και ούτε αυτό δεν αλλάζει...έτσι κι αλλιώς δεν άλλαξε ένα χρόνο τώρα...δεν με νοιάζει που πονάει...και που πονάει κάθε μέρα...δεν το επέλεξα...μου το έβγαλες...δεν μετανοιώνω...το ζω...ακόμη και τώρα...που πονάει...που με αφήνει χωρίς καμμιά πιθανότητα να υπάρχεις για μένα...πονάει αγάπη μου...πονάει πάρα πολύ...και δεν υπάρχει γυρισμός"

Την βλέπω να χαμογελάει...μοιάζει να ξέρει πως η απάντηση θα έρθει γρήγορα...και μάλλον την ξέρει...

"Δεν φταίς εσύ.............δικο μου το λάθος..............φοβάμαι............................."

Αναρωτήθηκα πόσες φορές είχε ακούσει τη λέξη "φοβάμαι" απο το στόμα του....Η Σεμέλη είχε μάθει να φοβάται τους δράκους και την κακιά μάγισσα, στα παραμύθια της γιαγιάς. Είχε μάθει να φοβάται τους κακούς ανθρώπους και γιαυτό τους διέκρινε απο μακρυά. Δεν έμαθε ποτέ της όμως να φοβάται τα συναισθήματά της...

"Όπως και να ΄χει...σου χρωστούσα την αλήθεια μου...και τώρα την ξέρεις...δεν σου ζήτησα να νιώσεις το ίδιο...θα ήταν παράλογο...ότι νιώθω είναι δικό μου...αφού δεν το μοιράζομαι...παράλληλα ότι μπορούσα να έχω απο σένα ήταν και είναι πολύτιμο...επιλέγεις να σταματήσει...πρέπει να το δεχθώ...δώσε μου απλά τη δυνατότητα να ξέρω οτι είσαι καλά...ακόμη και αν αυτό ειναι μια απλή καλημέρα..."

Καμμιά απάντηση...

Από efkon @ Τρίτη, 26 Αυγούστου 2008 10:05 πμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

     Η σιωπή σου...έγινε απίστευτα εκκωφαντική...απορίας άξιο...όμως δεν απόρησα...δέχτηκα να ακολουθήσω το μονοπάτι σου...να γίνω κομμάτι σου...να νιώσω ότι ένιωθες...άβυσσος η ψυχή σου...χάθηκα και μόνο στη σκέψη ν΄ανακαλυψω το βάθος της...βούτηξα με αισιοδοξία την ελπίδα...και θεώρησα οτι γύρισες σε μένα...γύρισες σε αυτό που έλεγες μαγικό...

    Κι επειδή κάθε μαγικό κρατά δευτερόλεπτα...έτσι ακριβώς χάθηκες ξανά.

    Κάθε φορά που γυρίζεις...καταστρέφεις ότι με κόπο κατάφερα να χτίσω...μπαίνεις στη ζωή μου και την κάνεις κομμάτια...κι εγω σ΄αφήνω να το κάνεις...πάντα με την ίδια ελπίδα...οτι θα μείνεις...όμως πάντα φεύγεις...

     Κάθε φορά που φεύγεις...τα δάκρυα είναι περισσότερα...και υπάρχει πάντα η προσμονή...οτι θα γυρίσεις ξανά....

     Ακόμη προσπαθώ να καταλάβω γιατί το κάνεις αυτό σε σένα...και γιατί σε μένα...

Από efkon @ Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2008 3:07 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Στην αναμέτρηση ανάμεσα σε σένα και μένα αναμετρήθηκε ο εγωισμός μου με το σύμπαν. Αρχίζω να το αναγνωρίζω ύστερα από τόσες μάχες και τόσους τραυματισμούς πως η δόξα του πολέμου είναι η συμφιλίωση κι η δόξα του νικητή η υποταγή.

Όχι καλή μου αγάπη, εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό. Τα  πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε, τα πράγματα μεταλλάσσονται κι εγώ τώρα μεταλλάσσω τον έρωτά μου.

Δεν θέλω να μιλώ άλλο για μένα. Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δεν φυλακίζεται. Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει.

                                                      Σ' αγαπώ πια τόσο που δεν σ' έχω ανάγκη.

                          Σ'αγαπώ τόσο που σε απαλλάσσω από μένα. Σ΄ αγαπώ αληθινά και δεν φοβάμαι.

Από efkon @ Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008 4:27 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Πάλεψα και δε γίνεται να ξεριζώσω μιαν αγάπη ριζωμένη, όπως δε γίνεται να φυτέψεις με τη βία στην καρδιά έναν έρωτα.
Τον αγαπώ και δεν γίνεται να κάνω αλλιώς. Για αυτό ψάχνω τη δύναμη για να τον αγαπώ έτσι όπως κανείς δεν με έχει διδάξει:

Από efkon @ Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008 4:15 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Μου είπες "όχι άλλο" κι έφυγες.

Ζούσα βαφτισμένη στην απουσία σου. Κι η απουσία σου ήταν η πιο αστραφτερή παρουσία της ζωής μου. Όλα τα κατέλυε κι όλα τα αναγεννούσε απ'; την αρχή, σε χρωματισμούς και φωτοσκιάσεις νέες. Φωτοσκιάσεις νοσταλγίας. Αν κάθε κόσμος χρειάζεται τον ήλιο του για να τριγυρίζει γύρω του και να ρουφά ζωή, αυτό το δικό σου "όχι" έγινε τώρα ο ήλιος του κόσμου μου και γύρω απ' αυτό γύριζε η ύπαρξή μου συνεχώς.

Σε νοσταλγούσα.

Η νοσταλγία δίνει στην ζωή ουσία. Σε μαλακώνει, σε κάνει καλό κι ονειροπόλο.

Όλα του βίου μου πήραν μια θέση και συγκλίνανε στο μέγα ερωτηματικό της καρδιάς μου:

Πότε θα ξανάρθεις;

Νοσταλγώντας σε, γινόμουν άμορφη κι αδικημένη. Η αίγλη του αδικημένου έριχνε στο πρόσωπό μου χλωμό φωτοστέφανο και με ξεχώριζε απ' όλους τους άλλους γύρω μου που κανείς καημός δεν εξάγνιζε το δικό τους βλέμμα.

Βαφτισμένη στην απουσία σου, πήρε επιτέλους σκοπό η ζωή μου.

Αν είναι αλήθεια ότι αγαπάμε ότι μας λείπει, εγώ από την ώρα που έφυγες σε λάτρεψα. Κι αν οι άνθρωποι γνώριζαν την σημασία που μπορεί να έχει η απουσία τους θα τη χρησιμοποιούσαν καλύτερα στις μεταξύ τους σχέσεις. Αντίθετα, τρομάζουν μήπως απόντες περιπέσουν σε κενό ανυπαρξίας κι αυτό τους κάνει ενοχλητικά φλύαρους. Και το κενό της φλυαρίας είναι το χειρότερο.

Η απουσία σου μου γέμιζε την ζωή μου την άδεια. Δεν υπήρχε κενό μέσα μου ή έξω μου που να μην κύλησε η απουσία σου σαν πλημμύρα μπόρας και να το πλημμύρισε.

Πέρασα ένα ολόκληρο καλοκαίρι ζωντανή απ΄ την απουσία σου, συνειδητοποιημένη απ'την σιωπή σου. Ονειροπαρμένη, πληγωμένη, προσανατολισμένη στην αναμονή σου. Ηρωίδα  τραγωδίας μικρής.

Για πρώτη φορά ήξερα με σιγουριά τι θέλω: Να επιστρέψεις

Από efkon @ Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2008 4:10 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Εκείνος, χαροπαλεύει τις αυγές στ' αλώνια της ψυχής της, σαν αιώνιος Διγενής,

αντιστέκεται στην ίδια την ψυχή του, κομματιάζει τη λογική και τους κανόνες με το πείσμα του,

και φαρμακώνει τις λέξεις που απευθύνονται στην «άλλη όχθη».

Κάθε του λέξη, «ξερνάει» αποστροφή, μοιάζει με κοφτερό λεπίδι που σκίζει τον αέρα,

τρέχοντας για να βρει σάρκα να μπηχτεί, να λύσει, να μάτωσει ...

Σφίγγει λυσσαλέα τα δόντια για να μη βγει η κραυγή που θα προδώσει τον πόνο του,

βρυχάται σαν λαβωμένο αγρίμι που του ξερίζωσαν τα νύχια και πήραν την αιώνια δύναμη του,

στρέφει το βλέμμα του άλλου, να μη φανεί πίσω από την μάσκα της ηρεμίας ,

που φαινομενικά παρουσιάζει, όλης της ψυχής ο ακατάσχετος μαρασμός.

 Και λέει πως ζει! Πως θα γίνει ευτυχισμένος!

Από efkon @ Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008 2:44 μμ | Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα